جواهرده =جوارده - (جواهری در ده) یکشنبه هشتم آبان 1390 12:34

     

لباس محلی-آبشار راشمه دره(بین راه جواهرده)- مشتی تقی سرباز بی ادعای اکوتوریسم 

  http://i4.tinypic.com/4yhi2ra.jpg

   

مسجد آدینه (دزگی مزگتی)

اذان مسجد آدینه(علی کیایی=مشتی رمضان)

"اینجا محل عبور فرشتگان است آب و هوا را آلوده نکنیم  "

   

 Javaherdeh Waterfall - آبشار جواهردهIran - Mazandaran _ RamsarIran - Mazandaran _ Ramsarطبیعت سبز ، جاده گرمابدشت رودسر ميان آفتاب هاي هميشه زيبائي تو لنگري ست  - جاده گرمابدشت رودسر  :METFog and JungleGhoo Laek  دریاچه قومرجان لات ++ Marjanlat++ 1جواهر دشت ، قاسم آباد  Javaher Dasht-Ghasem Abad  بر فراز ابرهاdream road- جاده رویایی برگ سبزیست تحفه درویش تقدیم به استاد گرامی جناب آقای کلهرچشمه دمكشJavaher dasht- Clouds BeachJavaherdeh 3pamchal - Flower - Inhabitant bough - رویش گل پامچال بر روی تنه درختIs it possible to lie down on this bed?Javaherdeh road 14جواهرده -javaherdehIran - Mazandaran _ RamsarIran - Mazandaran _ RamsarMountainsDream road - Javaherdeh - جاده رامسر - جواهردهدریای ابرها - جواهر دشت ، قاسم آباد  Javaher Dasht-Ghasem Abad - Sea of cloudsJavaher dashtForest Road, North of IranRock, North of IranFog and ForestAbove the Clouds .. Javaher dasht..Foggy Valley , North of IranJavaherdeh road 3پریشانی يالِ بلندِ اسبان جواهردشت در همنشینی عطر دلاویز و خوشرنگ گل های سماموس تا دوردست منظرهSarvalatJavaherdeh road 7Javaherdeh road 4Javaherdeh road 11 

"توقّع ما از جواهرده بیش از یک روستای هدف گردشگری است"

http://dc694.4shared.com/img/r4Ulp0Oj/s3/1413fa1bfb8/Picture_455.jpg

"اگر روزی خورشید از میان جواهرده طلوع نمود شک نکنید چون اینجا بهشت ایران است"

http://www.tabnak.ir/files/fa/news/1387/5/3/13338_538.jpg

   

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1392/04/17/13920417000389_PhotoL.jpg

 

متل جواهر

(مدیریت سیده زهرا بنی هاشمیان)

 http://dc614.4shared.com/img/CpazXGZcce/s7/14728c09318/___.jpg?async&rand=0.5596066537778023

 


http://dc402.4shared.com/img/mBM2iMZN/s3/1413fa1ac30/Picture_452.jpg

http://img.maxpix.ir/Painting-2.jpg

علیرضا:جواهرده را دوست دارم همراه خاطرات زیبایی از ابعلی و سرخه تله

و ... جاودانه باشی.ممنون از وبلاگت.

 
نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

کشتی گیله مردی(کشتی روخانه ای= پالوان کشتی) سه شنبه بیست و هشتم مرداد 1393 10:24

http://www.chaboksar.com/images/chaboksar/javaherdasht/18704542225073576885.jpg

کشتی گیله مردی

در ادامه مطلب


ادامه مطلب
نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

تئاتر رادیویی گیلکی( اَسو خاش= استخوان اسب) یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393 11:5

دامدار: "اَمِرِه پلنگ سَر باشتِه"، دوگروز مالیات چی، نظمیه شان هَمرَه  بِمابان می مال تصاحب بوکونِن!

دامدار: از روی سرمان  پلنگ پرید(رفع خطر جانی و مالی )، ماموران مالیات ، همراه ماموران ژاندارمری  آمده بودند تا مال و ثروتم  را تصاحب کنند!

 

رعیت: خدا خر را شناخت شاخش نداد. اگر درنگِه دانِسِن مال گَه، سراگاه  جایَه  فورا "تی کلوبیج پیته با" !

رعیت: خدا خر راشناخت شاخش نداد(کنایه: کم عقل بودن). اگر اندکی می دانستند محل آغل و سراگاه دام   تو  را  فورا نسخه ات را    می پیچیدند(کنایه: اذیت می کردند).

 

دامدار: اُموقع مو کوه و کَمَر چرخ خاردِم. سِجاب بیابان بام. آه نداشتِم با ناله سودا بوکونِم. می زنِه "اَسو خاش هَمرَه پُلا اعدام چرخ دَ"! اُموقع ای لا مذهب شان کوجار دابان! اِسِه مِرِه پیدا بوکوردِن.

دامدار: آن موقع من در کوه و کمر می چرخیدم. آواره بیابان بودم. آه نداشتم تا با ناله سودا کنم. زن من با استخوان اسب خورشت و پلو را سر هم می آورد. آن موقع این لامذهب ها کجا بودند. حالا من را پیدا کردند!

 

رعیت: ارباب شِلار 10 جا هم پاره باباشِه هر خلافی بوکونِه کسی چیزی نوگونِه! اَمّه اَمِه رعیت شانِ اُسبوج شاخ دَرِه اَمِه مادیان هم ک .....

رعیت: اگر شلوار ارباب 10 جا هم پاره باشد و هر خلافی بکند کسی چیزی نمی گوید! ولی شپش ما  رعیت ها شاخ دارد و مادیان ما هم ک......

 

دامدار:مو هم اُشانِ بوگوتِم: این ظاهر و باطن مایَه. چند تَه زینده مال دَرِم. یِه خانه کلنگی . می پا هم لب گورِه. ارث و میراث چاکوردم می یِه دانِه وَچِه گَرِه! کف دَست مو نداره بی یِن بَکِندین. تازه خودم هم مریض کولبارم! غذا خواردن رِه خیلی اطاعت دَرِم! چایی خارِم با نان سوخاری. دِ هِچی خوارده نیارِم!

دامدار: من هم به آنها گفتم:این ظاهر و باطن ماست. چند تا دام زنده دارم. یک خانه کلنگی. پایم لب گور است. ارث و میراث کردم برای یک دانه پسرم. کف دستم مو ندارد بیایید بکندید. تازه خودم هم کلی مریض هستم. برای غذا خوردن باید از خیلی چیزها پرهیز کنم. چایی را با نان سوخاری می خورم. دیگر چیزی نمی توانم بخورم.

نتیجه اخلاقی:

"آن موقع که دندان داری نان نداری    و آن موقع که نان داری دندان نداری" 

این بازی روزگار است.

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

ویلاهای جواهرده جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 11:36

چرای دام در مرتع لپاسر جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 10:53

http://i1.trekearth.com/photos/88972/shepherd_lapasar.jpg

عکس: کتابتی

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

عکس و مکث دوشنبه بیستم مرداد 1393 19:14

http://upload.sarzaminblog.org/upload/me8e_1108232100295wiu.jpg

هر طوری که دستانتان بالا می رود دعایشان کنید:

قدمأ-درمأ-قلمأ و .....

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

گوسفند دوخوان پنجشنبه شانزدهم مرداد 1393 11:17

http://ramsar-shorabakhsh.com/imageupload/98693860_IMG_8566.JPG

دكتر اميراشرف آريانپور در كتاب گيلان مي‌نويسد: اين گنجينه‌ي غني فرهنگ موسيقي بر خلاف بسياري از مناطق ايران از وحدت سبك برخوردار نيست، به اين معنا كه نقاط مختلف گيلان چه از نظر تنوع آوازها و چه از لحاظ خصوصيات ملودي و ريتم از سبك‌هاي متفاوتي برخوردارند و اين تفاوت سبك به خصوص بين موسيقي مردم تالش با موسيقي محلي منطقه‌ي ديلمان، اسپيلي و ساير نواحي گيلان به چشم مي‌خورد.

ازجمله مهمترين موسيقي‌هاي بومي و آوازهاي محلي گيلان كه تا كنون باقي مانده‌اند مي‌توان به خره، كشتي مقام، عروس بران، وزرا جنگ، پهلوي خواني و بجارسري اشاره كرد.
گوسفند دوخوان، آبكناري، زرد مليچك و شرفشاهي نيز از ديگر موسيقي‌هاي محلي گيلاني هستند.

گوسفند دوخوان به سبک و سیاق آواز دشتی بوده و با سوز دل دامپروران و چوپانان همراه است.

با توجه به مقاله مرحوم عبداله ملت پرست، نام و مشخصات برخي از موسيقي هاي بومي و آوازهاي محلي گيلان را مي آوريم:

1- خره: نام آهنگي است که به عنوان خرلنگ معروف است.

2- کشتي مقام: با سرنا و نقاره و مراسم کشتي محلي اجرا مي شود.

3- عروس بران: هر مرحله جشن عروسي موسيقي ويژه خود را دارد.

4- ورزا جنگ: در مايه ابوعطا و دشتي از مقام شور است و در جنگ گاوهاي نر به کار مي رود.

5- پهلوي خواني: دوبيتي گيلاني است که در هنگام چيدن برگ چاي خواند مي شود.

6- بجارسري: ترانه هايي است که وقت کار در شاليزار خوانده مي شود.

7- گلن کشي: اين قطعه به صورت در آمد آواز دشتي در مناطق کوهستان اجرا مي گردد.

8- گوسفند دوخوان (فراخواندن گوسفند): اين آهنگ از نظر کيفيت ملوديک و ساختار موسيقي با استفاده از فواصل گوناگون گام شور ترکيب بسيار زيبايي يافته است و جمله بندي موسيقي آن با توجه به فضاي فولکلوريک فوق العاده متنوع است.

9- آبکناري: نوعي آواز در آمد دشتي است.

10- زرد مليجک (گنجشک زرد): يکي از آشناترين آوازهاي بومي گيلان است که به همت استاد صبا به گنجينه موسيقي ملي ايران افزوده شده است.

11- شرفشاهي: چهار دانه هاي شرفشاه از عرفا و شعراي معروف قرن هفتم گيلان که در دستگاه شور خوانده مي شود.

قطعات و ملودی های قاسم آبادی – اشکوری – زرد ملیجه – گلنکشی – لیلی ماری – گوسفند دوخوان – محمودبیگ – شوندی – مجسمه – برم بران – شرفشاهی – پشت کوهی – آبکناری و غیره از آواهای بومی گیلان هستند که با سازهای محلی بویژه نی و سرنا اجرا می شوند و کلام ندارند. البته رنگهایی نیز در این منطقه جا باز کرده اند که بعضی ها مربوط به این استان نمی شود.غیر از گوسفند دوخوان، زرد ملیجه، قاسم آبادی، شرفشاهی، پشت کوهی و آبکناری، بقیه آن ها یعنی محمود بیک، شوندی، مجسمه، اشکوری، گلنکشی، برم بران و لیلی ماری در موسیقی سنتی ایران به ثبت نرسیده اند و اگر اینها نت نشود زمانی دیگر حتی از این گوشه های اصیل خطه سرسبز گیلان نشانی هم نمی ماند.(چگنی زاده،1392).

گوسفند دوخوان(ابوالحسن صبا)

http://beeptunes.com/track/3448743

 

گوسفند دوخوان

http://www.persianpersia.com/artandculture/adetails.php?articleid=14676&parentid=2&catid=23

 

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

1-تو اونجایی مو اینجا حافظم نیست         مگر مُلک شما یک کاغذم نیست

تو اینجا و من آنجا هستم و حفاظت و حامی ندارم  مگر در سرزمین شما یک کاغذ هم وجود ندارد

قلمدان دَس بگیر کاغذه بنویس             زودتر مِرِه هَدِه دل طاقتم نیست.

قلم به دست بگیر و کاغذ را بنویس        زودتر برایم بفرست که در دل طاقتی ندارم

 

2-تو اونجایی مو اینجا بی قرارِم            صبر و طاقت تو دارِه مُو ندارِم

تو انجا و من اینجا هستم و بی قرارم      صبر و طاقت تو را ندارم

قلمدان دس بگیر کاغذه بنویس            مگر شهر شما یک کاغذم نیست

قلم و قلمدان را به دست گرفته و کاغذ را بنویس  مگر در شهر شما یک کاغذ هم وجود ندارد.

 

3-چند وقت پیش امه محل عروسی با                همه جار سرخ گل سَر بکشی با

چند وقت پیش محله ماعروسی بود               گل سرخ در همه جا سبز شده بود(احتمالا شقایق)

هرکی خو دلخوایَه نابُرده ناجِه دارِه             هرکی خو دلخوایَه بابُردِه پادشایَه

هرکس به دلخواه خود نرسید آرزو دارد         هرکسی به داخواه خود رسید پادشاه است

 

4-مو خا تی اَرمان بامُردم                        همه شوب بِمَم تی بالِ سر بُخواتِم

من که از داغ فراقت از شدت غصه مردم    همه شب می آمدم و روی دست تو می خوابیدم

تی مار مِرِه یِه پَئه وَتِه فوخاتِه                 نمی دانم گناه مو چی با کوجو وروتِم!!

مادرت من را با چوب دنبال کرد              نمی دانم گناه من چه بود و به کجا فرار کرده ام!!

 

5-کیجا جان داکُردِه کَتان جامِه                  نوردَنِ شوب بِمَه مَردِگِه خانِه

دختر جان جامه کتان پوشیده ای               در شب ماه کامل به خانه شوهر آمدی

کیجا جان نگیر تو بیخودی بهانِه            ایجِه تا آو لَک هِزار سُخانِه

دختر جان تو الکی بهانه گیری نکن         از اینجا تا کنار آب(رودخانه) مردم هزار حرف می زنند.

 

دل من و دل من و دل من       تی هر دوبال واکن تی هر دو بال منزل من

تی هر دو بالِ واکُن تا من بُخوابِم       دیگر ناجَه نُمانِه بر دل من

و ....

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

رباعی گیلکی رامسری دوشنبه سیزدهم مرداد 1393 14:2

http://static.cloob.com//public/user_data/album_photo/1989/5964160-b.jpg

چند وقت پیش اَمه محل عروسی با                همه جار سرخ گل سَر بکشی با

چند وقت پیش محله ماعروسی بود               گل سرخ در همه جا سبز شده بود(احتمالا شقایق)

هرکی خو دلخوایَه نابُرده ناجِه دارِه             هرکی خو دلخوایَه بابُردِه پادشایَه

هرکس به دلخواه خود نرسید آرزو دارد         هرکسی به داخواه خود رسید پادشاه است

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

کِه گا= کوگا(koga) یکشنبه دوازدهم مرداد 1393 12:47

کِه گا= کوگا(koga) در اصل از ترکیب دو کلمه" کِه"  و "گا" تشکیل شده است:

1- "کِه و یا کو" به معنای کوچک و یا "ک تصغیر" است و معنی مکان کوچک را نیز می دهد.

2-"گا" نیز در زبان گیلکی به صورت پسوند آخر کلمات و بیشتر برای نام مکان به کار می رود نظیر "سِراگا" به معنی محل نگهداری گوسفند و گاو."خاتُن گا" به معنی جایی برای خوابیدن و غیره.

پس می توان معنای تحت الفظی "کِه گا و یا کوگا" را به عنوان محلی کوچک برای زندگی دانست که افراد ساکن  به آن تعلّق خاطری نیز دارند.


http://images2.persianblog.ir/466000_97EW29T7.jpg

در گذشته مردم سخت سر برای در امان ماندن از گزند گرمای تابستان و سرمای طاقت فرسای زمستان نسبت به احداث خانه هایی کوچک اقدام می کردند. این خانه ها عموما در دو طبقه  با درب هایی کوچکتر از قامت یک انسان بالغ ،سقف های چوبی(لَت به سر) و دیوارهای کاهگلی به همراه مصالح ارزان قیمت نظیر چوب های جنگلی به شکل دارورجن (نر و ماده و یا دو به دو موازی هم  و نصب  دیوارهای چوبی به شکل مورّب با پوشش کاهگل ) و بستن الوارهای سقف به همدیگر با کمک پوست درختان به نام "شَت" و یا میخ های چوبی محکم به طول کمتر از 20 سانتیمتر  به جای میخ های فولادی امروز محل آسایش و استراحت آنها به حساب می آمد.

افرادی که همراه دام ها به ییلاق و قشلاق می رفتند به دلیل بارندگی زیاد در جلگه ها پوشش پشت بام ها را از حَلَب و در مناطق کوهستانی و ییلاقی پوشش بام ها را از لَت(تخته ای  به ابعاد تقریبی 2*25*40 سانتیمتر ) و از جنس چوب بادوام درختان جنگلی انتخاب می نمودند که با گذاشتن سنگ بر روی آنها مانع از پرتاب شدن آنها از پشت بام توسط نیروی باد می شدند. این خانه ها که به خانه های زگالی نیز معروف هستند هنوز در مناطق ییلاقی و اشکورات رامسر به چشم می خورند.نخستین هتل جواهرده رامسر به نام هتل گِل در تنگدره جواهرده در نزدیکی آبعلی توسط  جعفر قلی امیری  در سال 1342 به عنوان رستوران و سپس در سال 1348 هتل گِل راه اندازی شد. این ساختمان در دو طبقه ساخته شده و تمامی مصالح به کار رفته در این هتل همان مصالح بومی از گل و چوب و با سقف شیروانی حلبی است. در حقیقت هتل گل، هتل زگالیZegali  است. در استان گیلان پوشش سقف خانه ها اغلب از ساقه های بلند برنج(شالی) بعد از خرمن کوبی و با شیب تند 30 درجه ای توسط شالیکاران  استفاده می شد که در غرب گیلان و تالش به آن بارگه(و یا بارگا) گفته می شود.

http://shanderman20.ir/wp-content/uploads/2014/06/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%B4-1-400x300.png

http://arq.ir/wp-content/uploads/2013/11/3577.jpg

 

 

http://i1.trekearth.com/photos/5376/javaherdeh19.jpg

عکس: الهام حسامیان(جواهرده رامسر)

منابع مورد استفاده:

1- خانه های شیکیلی گیلان

 http://www.sid.ir/fa/VEWSSID/J_pdf/53313852509.pdf

2- بررسی مصالح مصرفی در خانه های سنتی اقلیم معتدل و مرطوب (بخش غرب گیلان، مناطق تالش نشین)

http://shanderman20.ir/?p=262

2-کتاب " رامسر در آینه گردشگری" تالیف نگارنده

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

لباس محلی گیلان جمعه دهم مرداد 1393 10:57

http://www.tishineh.com/tour/Pictures/Item/37/1091.jpg

وَل وَلِه راه شونوم تا زرگر لاتِه

زرگر کیجا بِدَم ما دانه هپاتِه

وی وینه قلما و وی توک نِباته

قربان خدا بوشوم ما چو جور بُساختِه

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

عکس و مکث جمعه دهم مرداد 1393 10:45

لباس محلی گیلان

 

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

روستای تکاس جمعه دهم مرداد 1393 9:55
 

http://dc614.4shared.com/img/NBx8ixSOce/s7/14728b94fb8/17471639829018369364.jpg?async&rand=0.48718868065061327

مازی دره و سارم و شاراج و تکاس

یا باقی از قراء با اصل و اساس

گویند که سروری به علم است و عمل

نه بسته به جای خاص و نه شکل و لباس


ادامه مطلب
نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

دستگاه پوست گیری فندق جمعه دهم مرداد 1393 9:40

http://upcity.ir/images2/26448275120677730176.jpg

توجه:

علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانند با ما تماس بگیرند.

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |

مبداء تقویم طبری، مرگ یزدگرد سوم در سال ۳۱ هجری بوده و به وسیله اسپهبد «گیل ژاماسپی» از اسپهبدان طبرستان رواج یافته‌است. امروزه نیز در برخی مناطق مازندران کاربرد دارد. از آنجا که دوازده ماه سی روزه برابر سیصد و شصت روز خواهد شد، پنج روز اضافه محاسبه نمی‌شود. پنج روز اضافه هر سال پتک نامیده شده و به آخر سال اضافه می‌شود. اهالی سعی می‌کنند که این پنج روز را در دامان طبیعت به استراحت بگذرانند. به شش روز اضافه سالهای کبیسه ششک گفته می‌شود.[۲]

سال طبری با اونما (آبان ماه) آغاز و با میرما (مهرماه) پایان می‌پذیرد. تیمور قاجار (همدوره محمدشاه قاجار) ماههای طبری را چنین می‌شمارد.[۳]

سیوماه و کرچ و هره ماه و تیر   دگرهست مردال و شروین و میر
چو اونه مه و ارکه ماه است و ده   زپی وهمن و هست نوروز اخیر
پتک را بدان خمسه زائده   به آئین هر کس صغیر و کبیر

 

ماهها و سال تبری

ماههای تبریمعادل شمسی
۱ - فردینه ما ۲ مرداد - ۳۱ مرداد
۲ - کرچه ما ۱ شهریور - ۳۰ شهریور
۳ - هره ما (غرب مازندران : خره ما ) ۳۱ شهریور - ۲۹ مهر
۴ - تیر ما ۳۰ مهر - ۲۹ آبان
۵ - ملاره ما ۳۰ آبان - ۲۹ آذر
۶ - شروینه ما ۳۰ آذر - ۲۹ دی
۷ - میر ما ۳۰ دی - ۲۹ بهمن
۸ - اونه ما ۳۰ بهمن - ۲۹ اسفند
«شیشک»
«پیتک»
۳۰ اسفند
۱ - ۵ فرودین
۹ - ارکه ما ۶ فرودین - ۴ اردیبهشت
۱۰- دِه ما ۵ اردیبهشت - ۳ خرداد
۱۱- وهنه ما ۴ خرداد - ۲ تیر
۱۲- نوروز ما ۳ تیر - ۱ مرداد

 

در تقویم باستانی تبری، بهار سرد 50 روز، بهار گرم 50 روز، تابستان 85 روز، پائیز گرم 50 روز، پائیز سرد 50 روز، زمستان 80 روز، پتک 5 روز، و شیشک روز کبیسه است، 5 روز پتک یا 6 روز در سال کبیسه، جزو روزهای سرد بهار به شمار می رود .

 

فرق سال باستانی مازندرانی با سال شمسی در این است که این سال 125 روز پس از بهار شمسی آغاز می شود . نخستین روز باستانی مازندرانی یعنی آغاز سال نو، از اول فردینه ماه که مصادف با دوم مردادماه شمسی می باشد آغاز می شود و امسال(1393 شمسی) سال 1526 تبری است.

 

توجه: به دلیل تغییر زمان آغاز سال نوی تبری از اواخر زمستان به اواسط تابستان به دلیل شروع فصل برداشت محصولات زراعی گندم و جو در مناطق ییلاقی و برنج در جلگه  و محصولات باغی نظیر فندق و گردو و گرفتن مالیات از مردم در استان های گیلان و مازندران بر اثر تغییرات آب و هوایی در جلگه و کوهستان ها این تقویم دچار تغییراتی شده است.

معمولا نوروز ماه تبری در برخی منابع از 2 تا 12 مردادماه شمسی(به دلیل وجود پنجه و ...) و نوروزماه دیلمی نیز از 12(در برخی منابع 15) تا 17 مردادماه شمسی آغاز می شود.

توجه:

در شهرستان رامسر و ییلاقات اطراف آن  شروع سال  آغاز نوروزماه دیلمی ملاک کشاورزان و دامداران قرار می گیرد. لذا "جشن گله کار مسجد آدینه" معمولا در جمعه دوم مردادماه شمسی در حدود روز جمعه 17 مردادماه شمسی سال 1393  قبل از آغاز نوروزماه  سال 1588 دیلمی محاسبه می گردد.

نوشته شده توسط محمد ولی تکاسی  | لینک ثابت |